Een trieste boodschap verspreidde zich op 24 maart als een windvlaag door Bloemendaal: “Dora is niet meer!”. Het bericht begon op en rond de hockeyvelden van ’t Kopje, bereikte het dorp en daarna Dora’s talloze vrienden en bekenden elders. Maar ook de natuur in tuin en duin fluisterde verdrietig mee, want Dora en de natuur waren één. De natuur zal haar zorg en bewondering ook missen.

En wie was die Dora dan wel? zullen sommigen zich afvragen. Misschien moeilijk door buitenstaanders te begrijpen, maar “Dora” was en is een begrip in Bloemendaal. Daar hoeft geen achternaam bij noch woonadres. Als iemand uit de HC Bloemendaal-familie de naam “Dora” hoort dan weet de betrokkene dat het gaat over Dora de Jong-van Wessem aan de Brederodelaan 163 met vol uitzicht over de Zomerzorgvelden.

Dora werd geboren op 21 juni 1925 in Zaandam als enig meisje in een gezin met 3 kinderen, bezocht de Bloemendaalse Schoolvereniging en het Kennemer Lyceum maakte van haar hobby (de natuur) een beroep (het zoeken van een kuur voor Iepziekte ) via Huis te Lande in Rijswijk, hockeyde met overgave jarenlang in de Bloemendaalse Dames Hockey Club, trouwde in 1954 de ras-Bloemendaler Kees de Jong (o.a. erevoorzitter van de hockeyclub) en bouwde een hecht gezin met hem op.

Haar drie kinderen (Iepje, Jan en Gijs) schonken haar 6 kleinkinderen.

Dora was allen om haar heen zeer toegedaan. Haar gevoelens van liefde en vriendschap waren wederkerig, omdat haar medeleven zich nooit beperkte tot wat geknuffel (niets voor haar!) en pleisterplakken (symbolisch bedoeld!), maar gebaseerd was op oprechte interesse en begrip. Altijd zocht zij naar oplossingen die de toekomst positief zouden kunnen beïnvloeden. Daarbij deed Dora onder geen voorwaarde haar eigen normen en waarden geweld aan. Ze stond voor haar overtuiging en werd daarvoor gerespecteerd.

Eigenlijk is het heel bijzonder dat een zo bescheiden mens als Dora, die zich nimmer op de voorgrond plaatste, zoveel vrienden om zich heen verzamelde in Bloemendaal en daarbuiten.

Haar bescheidenheid toonde zich ook in teamverband. In de vijftiger en zestiger jaren was ze een gewaardeerd speelster van BDHC I die opviel door haar onzelfzuchtige maar effectieve spel. Altijd liep ze vrij om passes op te vangen en door te spelen naar meer scorebewuste (en –beluste) medespeelsters, die er dan de weg naar het doel mee wisten te vinden: in wezen een weerspiegeling van haar persoonlijk leven. Ze droeg bouwstenen aan voor de carrières van man en kinderen.

Ook in het verenigingsleven -sinds 1969 lid van verdienste van HC Bloemendaal- toonde Dora zich een vast aanspeelpunt: “Dora wat vind jij ervan?” was een veelgehoorde vraag bij bestuurlijke knelpunten of bekritiseerde besluiten. Dan openbaarde zich vaak een andere kant van Dora’s karakter: onbuigzaamheid als iets niet strookte met haar opvatting van fatsoen en van wat het beste voor Bloemendaal was. Dan bolden haar rode wangen op in een onverzettelijk gezicht. Dan wisten de vraagstellers voorgoed wat Dora ervan vond en altijd van zou vinden. Verder discussiëren was dan verloren tijd. Pas veel later zou Dora milder worden, mede door de invloed van haar kleinkinderen. Dan zei ze berustend: “Het zal wel goed zijn, zij moeten ermee leven”.

Kortom, de mens Dora heeft in menig leven, zonder zich ooit op te dringen, een bepalende rol gespeeld en heeft zich daarmee een blijvende plek in hun harten veroverd.

Dat was dus Dora: bescheiden, gastvrij, betrokken, trouw; een vriendin voor het leven. Een leven dat ze beëindigde in dankbaarheid voor wat haar gegeven was.